Burmistrz Lubania (niem. Lauban): Laschke przekazał pod zabudowę koszarów grunty rolne o powierzchni 4 hektarów. Wszystkie najważniejsze budynki koszarowe wybudowane zostały w ciągu 2 lat za kwotę 900.000 marek.

W poprzedniej części cyklu dotyczącej I Wielkiej Wojny Światowej () - przybliżyłem Państwu udział lubańskiego garnizonu w walkach stoczonych we Francji podczas I wojny światowej. Przypomnę, że w Lubaniu stacjonował wtedy 2 batalion 19 Pułku Piechoty im. von Courbière’ (2 Poznański) (niem. Infanterie-Regiment von Courbière (2. Posensches) Nr. 19, wchodzący w skład V Korpusu Armii Niemieckiej. Batalion ten został przeniesiony do naszego miasta z Jawora w roku 1896. Rozkaz w tej sprawie wydał generał von Seeckt - ówczesny dowódca V korpusu armijnego. Zanim jednak w Lubaniu powstał nowy garnizon, należało wybudować koszary. Zarząd miasta z ówczesnym burmistrzem Laschke przekazał pod zabudowę grunty rolne o powierzchni 4 hektarów, położone w zachodniej części miasta. Prace budowlane ruszyły pełną parą. Wszystkie najważniejsze budynki koszarowe wybudowane zostały w ciągu 2 lat. Do ich wzniesienia wykorzystano miejscową cegłę ze znanej w całych Prusach cegielni Alberta Augustina (dziś teren Gminnej Spółdzielni w Lubaniu). Warto tu przypomnieć, że z cegły tej wzniesiono też m.in. stojący do dziś berliński ratusz (Rote Rathaus).

Lubańskie koszary na pocztówce z 1905r.fot.1 Lubańskie koszary na pocztówce z 1905r. zbiory J. Kulczycki

Lubańskie koszary na pocztówce z 1901r.fot.2 Lubańskie koszary na pocztówce z 1901r. zbiory J.Kulczycki

W nowym garnizonie wybudowane zostały:

  • budynek kompanijny dla 5 kompani,
  • budynek kompanijny dla 6 kompani,
  • budynek kompanijny dla 7 kompani,
  • budynek kompanijny dla 8 kompani,
  • budynek gospodarczy,
  • budynek mieszkalny dla kadry,
  • budynek sztabu,
  • kasyno oficerskie,
  • magazyn odzieży
  • warsztaty.

Następnie postawiono halę do musztry i ćwiczeń, prochownię, przygotowano plac do jazdy konnej oraz strzelnicę. Cały teren otoczono wysokim, ceglanym murem (fot. 1 i 2). Armia pruska zobowiązała się zwrócić miastu cały poniesiony koszt budowy kompleksu koszarowego w wysokości 900.000 marek w ciągu 25 lat.

Lubański szpital garnizonowy pocztówka z 1910r.fot.3 Lubański szpital garnizonowy pocztówka z 1910r. zbiory J. Kulczycki

Budka wartownicza przed budynkiem lubańskiej podkowyfot.4 Budka wartownicza przed budynkiem lubańskiej podkowy fragment pocztówki z 1909r. zbiory J. Kulczycki

Pierwszego października 1898 roku do nowych koszar wkroczył uroczyście 2 batalion 19 pułku piechoty. W następnym roku po otwarciu lubańskiego garnizonu, wybudowano szpital wojskowy (niem. Garnizonlazaret) - fot. 3. Szpital ów znajdował się poza murami koszar, bowiem pomiędzy nowym lazaretem a koszarami biegła wówczas droga (Kapellenberg-Strasse) w kierunku pomnika Konrada Zeidlera na Kaplicznym Wzgórzu. Poligony do ćwiczeń i strzelnicę ulokowano za Kamienną Górą przy drodze na Przylasek. Stan osobowy kadry oficerskiej systematycznie wzrastał. Dla niej też pobudowano w roku 1905 - w sąsiedztwie koszar - kompleks budynków mieszkalnych, zwanych potocznie "podkową". Przed wejściem na klatkę schodową niektórych budynków ustawiono nawet budki wartownicze (fot. 4).. Narożny budynek "podkowy" u zbiegu ul. Słowackiego i Wojska Polskiego udekorowano kamiennym popiersiem twórcy lubańskiego garnizonu - gen. von Seeckta (fot. 5 ).

Kamienne popiersie gen. von Seecktfot.5 Kamienne popiersie gen. von Seeckt w narożnym budynku lubańskiej podkowy fot. J. Kulczycki

Również obecne ulice Słowackiego i Wojska Polskiego nosiły przed wojną nazwy nadane im na cześć wzmiankowanych generałów. Były to ulice odpowiednio: Seecktstrasse i Courbièrestrasse. Po zakończeniu I wojny światowej lubański 2 batalion 19 pułku piechoty został rozwiązany, a żołnierze poszli do cywila. Koszary wojskowe przeznaczone zostały na mieszkania i budynki biurowe.

Janusz Kulczycki - Stowarzyszenie Miłośników Górnych Łużyc