W Lubaniu wciąż istniej ulica Żymierskiego, co wywołuje wciąż dyskusje mieszkańców Lubania. Warto przypomnieć czym zasłynął w swoim życiorysie Michał Żymierski i odpowiedzieć sobie na pytanie czy chcemy taką ulicę z jego imieniem pozostawić? Czy może jednak zmienić jej nazwę, by nie gloryfikować były ustrój komunistyczny?

Michał Michał Żymierski, właściwie Michał Łyżwiński, znany również pod pseudonimem "Rola". Syn Wojciecha Łyżwińskiego i Marii z Buczków, będącymi przedstawicielami krakowskiej inteligencji. Urodził się 4 września 1890 roku w Krakowie. Kiedy ukończył w 1910 roku gimnazjum zapisał się na studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1911-12 służył w wojsku austriackim, w ramach zasadniczej służby wojskowej. Od 1909 roku angażował się w polski ruch niepodległościowy. Należał do organizacji "Zarzewie" i Polskich Drużyn Strzeleckich. Od 1913 roku zaczął się posługiwać nazwiskiem Żymierski. Po wybuchu Pierwszej Wojny Światowej pełnił funkcję dowódcy kompanii i potem kolejno 3 pułków piechoty I Brygady Legionów. 23 października 1914 został ciężko ranny w bitwie w okolicach twierdzy Dęblin. Po konflikcie z Józefem Piłsudskim został przeniesiony do III Brygady. Pełnił wówczas funkcję dowódcy 2 pułku piechoty. W 1917 roku awansowany do stopnia podpułkownika. W lipcu1917 roku był dowódcą 2 pułku piechoty II Brygady Legionów Polskich w Polskim Korpusie Posiłkowym. W lutym 1918 roku po podpisaniu traktatu brzeskiego inicjował bunt II Brygady Legionów. Przebijał się na wschód, aby tam zostać dowódcą II Korpusu Polskiego na Wschodzie.

Michał Żymierski jako oficer legionówOd 1919 roku służył w Wojsku Polskim. Od sierpnia do października 1919 roku był reprezentantem Sztabu Wojska Polskiego na Górnym Śląsku. Po dwóch miesiącach zdjęty z tego stanowiska, został na front wojny polsko-bolszewickiej, jako dowódca 2 Dywizji Piechoty. W latach 1921-23 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu. W 1924 roku piastował funkcję zastępcy szefa administracji armii ds. uzbrojenia w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Awansował, wtedy do stopnia generała brygady. Będąc na tak wpływowej pozycji jaką jest szef ds. Uzbrojenia w Ministerstwie Spraw Wojskowych brał łapówki. W czasie przewrotu majowego opowiedział się po stronie rządu.

W 1927 roku wyszły na jaw malwersacje i korupcja jakich imał się Żymierski. Stanął przed sądem, który skazał go na degradacje i wydalenie z wojska i 5 lat więzienia. Sąd orzekł: " Żymierski zawiódł zaufanie położone w, nim, jako oficerze posiadającym wysoki stopień, zajmującym wysokie stanowisko i ozdobionym orderami i odznaczeniami, zawiódł tym więcej, iż jednego z przestępstw dopuścił się z pobudki niskiej, bo chęci osobistego zysku, zaspokojonej łapówkami". Żymierski w 1931 roku wyszedł z więzienia i wyjechał do Francji. Rok później rozpoczął pracę dla wywiadu ZSRR. Przekazywał Sowietom informacje na temat Wojska Polskiego, jego instytucji, uzbrojenia, inwestycji Ministerstwa Spraw Wojskowych oraz stosunków polsko-francuskich. Wbrew pozorom Żymierski wciąż pozostawał osobą wpływową i obracającą się w znaczących kręgach polskiej emigracji we Francji. Wstąpił, wtedy do Komunistycznej Partii Polski. W 1937 roku, kiedy to Stalin zaczął tracić zaufanie do KPP organizację rychło rozwiązano. Wówczas sowiecki wywiad przestał utrzymywać kontakty z Żymierskim, który powrócił do Warszawy w 1938 roku.

Michał Po klęsce wrześniowej Żymierski, stosując machlojki i malwersacje próbował ukryć swoją przestępczą przeszłość i przeniknąć do konspiracji. Bezskutecznie, aż do roku 1942 , kiedy z Żymierskim nawiązał kontakt sowiecki wywiad. Powołano, wtedy do życia Polską Partię Robotniczą. Żymierski szybko zyskał sobie zaufanie ludzi przybywających w bliskim otoczeniu Józefa Stalina. W pierwszej połowie 1943 roku Żymierski nawiązał kontakty z PPR. Został doradcą wojskowym Sztabu Głównego pepeerowskiej Gwardii Ludowej. Po utworzeniu przez komunistów Krajowej Rady Narodowej został członkiem jej prezydium oraz już pod pseudonimem "Rola" naczelnym dowódcą Armii Ludowej. W lipcu 1944 przebywał w Moskwie, gdzie został mianowany naczelnym dowódcą wojska polskiego. Od grudnia 1944 roku do 1949 roku był ministrem obrony narodowej w komunistycznym Rządzie Tymczasowym, w Tymczasowym Rządzie Jedności Narodowej oraz w utworzonym po sfałszowanych przez komunistów wyborach do Sejmu w 1947 roku. Z woli Stalina w 1945 roku został "marszałkiem polski". Po wyborach 1947 roku został posłem na sejm. W latach stalinizmu był członkiem Rady Państwa.

Żymierski aktywnie angażował się w likwidacje polskiego ruchu niepodległościowego. Z jego woli byłych Akowców wywożono wgłąb ZSRR do łagrów. Oto jeden z jego rozkazów operacyjnych: "Podczas działań taktycznych przy likwidowaniu band konieczne jest ściganie, okrążanie broniących się band i zmuszanie ich do poddania się. W wypadku silnego oporu, odmowy złożenia broni i poddania się, niemiłosiernie je zniszczyć". To Żymierski jest współodpowiedzialny za wyroki śmierci na żołnierzach ruchu niepodległościowego. W 1946 roku stanął na czele Państwowej Komisji Bezpieczeństwa - kolejnej zbrodniczej organizacji niszczącej polski ruch oporu. W latach 1953–1955 więziony, czego przyczyną były liczne spory pośród polskich komunistów. Po powrocie Gomułki do władzy w 1956 roku stał się ponownie częścią komunistycznych elit władzy. Został wiceprezesem Narodowego Banku Polskiego (pełnił tę funkcję w latach 1956-1967). Na V Kongresie koncesjonowanego przez władze Związku Bojowników o Wolność i Demokrację został wybrany honorowym prezesem Zarządu Głównego. W 1968 roku przeszedł na emeryturę. W latach 70 i 80 przedstawiano go jako bohatera i patriotę. Jego życiorys wielokrotnie zmieniano, chcąc ukryć niechciane fakty. Zmarł 15 października 1989 roku w Warszawie.

Źródło: facebook.com/BitwySwiata